help me

اصــن از بــس همــه تو بیــان مودبــن و لفطـ قلــم حــرف میزنــن ، کلـــی از پســتایی که میخــوام بذارمــو فاکتــور میگیــرم :|چه وضعشــه آخه ؟ یا یه پســـتو تا تـه مینویســم بعد که خودمـ میخونمــش میگــم نه بابا ایــن چیــه نوشتـــی الان اینــا پیش خودشــون چـه فکــری میکنن ، اینه که شــرم میکنمـــو پســـت بلنــد بالامو همــراه با اندکــی فحش به خودم پاکــ میکنــم...

دو دستـــه از منفــورها هســـتن که کم کم نفرتمــو ازشون فراموش میکنـــم : یک دسته شــامل اونــایی میشــه که بعد از یه مدت میبینم تو کــارشون خیلی موفقــن یا به عبــارت بهتـــر استعداد عجیبی توی حرفه شون دارن (هر چند که کمــاکان اون قسمـت نفرت انگیزشونو از بین نبردن )و دستــه ی دوم کســـآیی رو شــآمل میشه که انقــد نفرتــم ازشون بالا میگیــره که جــای این حس با ترحــم و دلســوزی عوض میشــه...

پریشـــب میدون امـــام یه زوج خـــارجی بودن که آقــاهه قدش حول و حـــوش یکــ و نود بود و خــانمه چیــزی تو مــایه های من و مــن به چشـــم دیدم که اختلـافــ قــد زیـاد چقــدر زشــت و خجـــالت آوره اوج نــــاراحتـــی ؟ نمـــی تونم بیـــان کنــم...