help me

خـــب حالا که شمـــا وضعیــت قبولیتــونو به رخ میکشیــن ، چرا من نکشـــم ؟این شمــا و ایــن هم از قبولــی من در رشتــه ی پزشــکی :| + مامانم میگه حقتــه ، چقد بــت گفتم دارو رو بـــزن ؟ :| +پدرم هنوز هــم شدیدا در مقابل ســال دیگه خوندن مقــاومــت میکنــه ... انتخــابشم آزاده + و اینکــه خدایی دلــتون اومد منــو مردود اعلام کنیــن ؟ در حالیکه سال پیش با رتبه ی بدتر از مــن هم قبولی داشته ؟ فکـــ میکنیــن بهتر از مـــن گیرتون میــــاد ؟ هـــــــه.... بــــــرین بمیــــــــــرین کــــــــــــــــــــــــــــــامپلیتلـی دیوونـــه شــدم... کاریم نداشت...

اصــن از بــس همــه تو بیــان مودبــن و لفطـ قلــم حــرف میزنــن ، کلـــی از پســتایی که میخــوام بذارمــو فاکتــور میگیــرم :|چه وضعشــه آخه ؟ یا یه پســـتو تا تـه مینویســم بعد که خودمـ میخونمــش میگــم نه بابا ایــن چیــه نوشتـــی الان اینــا پیش خودشــون چـه فکــری میکنن ، اینه که شــرم میکنمـــو پســـت بلنــد بالامو همــراه با اندکــی فحش به خودم پاکــ میکنــم...

دو دستـــه از منفــورها هســـتن که کم کم نفرتمــو ازشون فراموش میکنـــم : یک دسته شــامل اونــایی میشــه که بعد از یه مدت میبینم تو کــارشون خیلی موفقــن یا به عبــارت بهتـــر استعداد عجیبی توی حرفه شون دارن (هر چند که کمــاکان اون قسمـت نفرت انگیزشونو از بین نبردن )و دستــه ی دوم کســـآیی رو شــآمل میشه که انقــد نفرتــم ازشون بالا میگیــره که جــای این حس با ترحــم و دلســوزی عوض میشــه...