Let me cry

یکـــی از مسخره تریـن ویژگـی هایــی که دارم اینــه کـه به موقــع گریـه کردنـو بلـــد نیستــم...

واســه ی چیــزایی که عمــوم مردم واســش اشکـ میریــزن کاملـا بـــی احســاسم

و واسـه چیــزایی که به هیچ وجــه من وجــوه ناراحـت کننــده نیستــن ، مثه ابــر بهار اشـک میریـزم

مثـه وقتــایی که دارم با بــابام یه صحبــت خیلــی معمــولی میکنـم و وسطش مثـه چـی کنترلــمو از دســت میدم و بــابام با یه نگــاه "خدایا من با این دختـر چیکار کنم " بهـم زل میزنــه و میگه : نرگــس بابــایی ؟ داری گریه میکنـــی؟

و مــن دلــم میخواد به جــای اینکــار دستــاشو باز کنــه و من بـرم تــوی بغلــش و تا آخــر دنیـــا گریـه کنــم

و اصلـا هیــچ ایــده ای ندارم که ایــن حجــم بغــض از کجــا میاد ؟ و بگـم بار ها سر این صحبتــا وقتــی بغض میکنــم به خودم میگــم :گریـه کردی نکـــردیا...به خــدا اگه دوبــاره عر زدی من میدونــمو تو :|

اند گس واتـــ ... کوچکتـــرین فایده ای نـــداره